در روایت راوندی با اسناد خود از جعفر بن محمد از پدرانش از رسول خدا (ص) که فرمود :« همانطور که ما اهل بیت (ع) بر سایر مردم فضیلت داریم چنین است فضیلت روغن بنفشه بر سایر روغنها » .

امام (ع) فرمود :« لو علم الناس ما فی البنفسج لحسوه حسواً » . ینی :« اگر مردم می دانستند در بنفشه چه هست آن را جرعه جرعه می نوشیدند » .

محمد بن سوقه می گوید . امام صادق (ع) فرمود :« بهم البنفسج یرزن الدماغ » . یعنی :« روغن بنفشه مغز را سنگین و قوی می نماید » .

بنفشه و سردرد :

علی بن اسباط در روایت مرفوعۀ خود گوید : امام (ع) فرمود :« دهن الحاجبین بالبنفسج فانه یذهب بالصداع » . یعنی :« با روغن بنفشه ابروانت را روغن مالی کن که سر درد را می برد » .

 عبد العزیز بن مهندی در روایت مرفوعۀ خودش از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود : چهار چیز طبیعت را به حالت اعتدال می آورند : انار سوریه ای ، خرمای نارس ، بنفشه و کاسنی .

محمد بن مسلم و ابی بصیر از امام صادق (ع) از پدرانش از امیر المؤمنین (ع) که فرمود : « اکسروا حرالحمی بالبنفسج و الماء البارد ، فان حرهامن قیح جهنم . یعنی :« گرمی تب را با بنفشه و آب سرد بشکنید که گرمی آن از گرمی جهنم است » .

 بنفشه و تب :

ابی بصیر و محمد بن مسلم از امام صادق (ع) از پدرانش از علی (ع) که فرمود :« هیچ مرضی نیست مگر آنکه از اندرون شکم است ، مگر زخم و تب ،اینها ناگهان می آیند پس گرمی تب را با بنفسج (بنفشه) و آب سرد بشکنید زیرا گرمی تب از گرمی جهنم است » .

امام صادق (ع) فرمود: « چیزی نزد ما محبوب تر از بنفشه نیست » .

بنفشه و درد چشم :

عبد الرحمن بن کثیر گوید : امام صادق (ع) فرمود :« فضیلت بنفشه بر سایر روغنها مانند فضیلت اسلام بر سایر ادیان است » . بعد فرمود:« چه خوب است روغن بنفشه درد را از سر و چشم می برد » .

باز عبد الرحمن گوید : نزد امام صادق (ع) بودم ، مهزم وارد شد ، آن حضرت به من فرمود:« به کنیز ما بگو روغن و سرمه بیاورد ، گفتم کنیز شیشۀ بنفشه را آورد و آن روز هوا خیلی سرد بود مهزم روغنرا به چشمش ریخت و عرض کرد : فدایت شوم ، این بنفشه و این سردی هوا ؟ و اطباء معتقدند که بنفشه سرد است . آن حضرت فرمود که :« بنفشه در تابستان سرد و در زمستان نرم و گرم است » .

بنفشه و عارضۀ بینی :

صالح بن عقبه گوید : پدرم گفت قاطری برای امام صادق (ع) هدیه آوردند و در راه استر ، راکب خود را بر زمین زد ، بطوری که دماغش شکافته شد ، وارد مدینه شدیم موضوع را به امام صادق (ع) عرض کردم فرمود : بنفشه بر بینی او بچکانید چنین کردم خوب شد . سپس فرمود : ای عقبه بنفشه در تابستان سرد و در زمستان گرم و بر شیعیان ما نرم و بر دشمنان ما خشک است ، اگر مردم می دانستند چه هست ، چند وقیۀ آن به یک دینار طلا می رسید .

بنفشه و طب قدیم :

برگهای بنفشه را در کمی آب می پزند و آن را له کرده به صورت ضماد در می آورند ، برای معالجۀ ترک خوردن و زخمهای جلدی سرپستان استعمال می کنند .

از پنجاه گرم شیرۀ بنفشه ، مسهلی بدست می آید و ده گرم آنرا دریک لیتر آب جوشانده و ده دقیقه دم می کنند برای خلط سینه ، برونشیت ، زکام ، نزله های مزمن ، تبهای امراض سرخک ، آبله ، مخملک و درد گلو مصرف می نمایند . ریشۀ گل بنفشه قیّ آور است .

دستور ساخت شربت :

صد گرم بنفشه و پانصد گرم شکر سفید ، سیصد گرم آب خالص را با هم می جوشانند تا آنکه سفت شود ، بعد آن را در شیشه در بستۀ محکمی می ریزند و برای درد سینه شربتی می شود که هر روز بیست تا سی گرم میل گردد . باید گلهای آن را پیش از پژمرده شدن چید ، خشک کرد و در جعبه های در بسته ریخت و نگهداری کرد . گل بنفشه دارای خواص تصفیه کنندۀ خون ، ضد احتقای خون ، ملین ، مقوی ، ادرار آور ، در بیماریهای اگزما ، امراض جلدی ، واریس ، فلبیت ، بواسیر و جوشهای غرور جوانی بکار می رود . باید 50 گرم آن را در یک لیتر آب 5 دقیقه جوشانید و ده دقیقه دم کرد . از گل آن علاوه بر خواص طبی در صنعت عطر سازی استفاده می شود .